FANDOM


Rebelia Reynów – powstanie rodu Reynów z Castamere, który próbował powstać przeciwko rodowi Lannisterów z Casterly. Ród Reyne, dostrzegając to, że Lannisterowie, ich zwierzchnicy, mają niekompetentnego lorda Tytosa Lannistera, jako głowę swojej rodziny, postanowił się zbuntować. Przez to, że symbolem rodu Reyne i Lannister jest lew, rebelia ta była symbolicznym starciem lwów.

Tło Edytuj

Ambicje Reynów Edytuj

Lady Ellyn Reyne, będąc ambitną i bezwzględną kobietą, chciała wżenić się w bogatą rodzinę Lannisterów. Jej ojciec, Robert Reyne, zaaranżował jej zaręczyny z dziedzicem Casterly Rock, Tywaldem Lannisterem. Do małżeństwa jednak nie doszło, gdyż jej narzeczony i ojciec zginęli podczas rebelii rodu Peake. Ellyn poślubiła nowego dziedzica Casterly Rock, Tiona Lannistera, drugiego syna Gerolda Lannistera, zostając tym samym przyszłą panią Casterly Rock. Ellyn utrzymywała okazały dwór i używała swojej pozycji do wspierania rodu Reynów, wliczając w to jej braci Rogera i Reynarda Reynów. Tam też popadła w konflikt z Jeyne Marbrand, żoną Tytosa Lannistera, trzeciego syna Gerolda Lannistera.

Po tym, jak mąż Ellyn, Tion, zmarł w Czwartej rebelii Blackfyre’ów w 236 o.P., Gerold zaczął przygotowywać Tytosa do objęcia po nim władzy, a większość dworzan Reynów opuściło Casterly Rock i powróciło do Castamere. Ellyn pozostała na Skale, lecz po tym, jak Tytos wyznał swojej żonie Jeyne to, że Ellyn próbowała go uwieść, Gerold szybko ożenił ją z podwójnym wdowcem, Walderanem Tarbeckiem, lordem Hali Tarbecków.

Bezzębny Lew Edytuj

Tytos, będący człowiekiem o słabej woli, został Lordem Casterly Rock i Namiestnikiem Zachodu. Wielu jego chorążych z Krain Zachodu oraz kupców z Lannisportu i Kayce pożyczało od niego pieniądze, których potem nie zwracało. Lady Ellyn używała pieniędzy rodu Lannisterów, by odbudować rozpadającą się Halę Tarbecków. Wielu żartowało o bezzębnym lwie i tym, że Lew Lannisterów nie jest już bestią której można byłoby się obawiać.

Podczas uczty w 252 o.P., Tytos Lannister zaaranżował zaręczyny swojej córki Genny Lannister z Emmonem Freyem, drugim synem lorda Waldera Freya, zrobił to tylko po to by uszczęśliwić Waldera. Podczas ogłaszania tej wiadomości, Lord Roger Reyne opuścił salę w gniewie, a jego siostra Ellyn roześmiała się głośno. Najstarszy syn Tytosa, Tywin Lannister był przeciwny ślubowi ponieważ uważał że to niewłaściwy dobór małżonków. Tytos wysłał później Tywina do Królewskiej Przystani by służył tam na dworze Króla Aegona V z dynastii Targaryenów, jako lojalny podczasy. Swego drugiego syna Kevana wysłał do Castamere.

Gdy wybuchła Wojna dziewięciogroszowych królów, lord Tytos odpowiedział na wezwanie nowego króla Jaehaerysa II Targaryena, wysyłając mu jedenaście tysięcy żołnierzy pod dowództwem swego młodszego brata Jasona Lannistera. Sam natomiast postanowił pozostać w Skale ze swoją nową kochanką.

Przebudzenie się Lwa Edytuj

Kiedy Tywin powrócił z Stopni razem ze swymi braćmi Kevanem i Tygettem, pomimo niechęci swego ojca postanowił podjąć się przywrócenia dawnej potęgi Lannisterów. Zażądał spłaty pożyczek zaciągniętych od Tytosa, a ten, kto nie będzie mógł ich spłacić, musi wysłać zakładników do Casterly Rock. Kevan utworzył kompanię złożoną z pięciuset weteranów, by wspomóc Tywina. Podczas gdy ser Harys Swyft zgodził się oddać swą córkę Dornę pod opiekę Kevana, lord Roger Reyne zignorował edykt Tywina i poradził swym przyjaciołom oraz wasalom, by nie robili nic w tej sprawie. Lord Walderan Tarbeck chciał przekonać Tytosa, by ten odwołał edykt swojego syna, lecz Tywin uwięził go, gdy ten jechał do Casterly Rock.

W odpowiedzi, Ellyn Tarbeck porwała trzech Lannisterów, dwóch Lannisterów z Lannisportu oraz Stafforda Lannistera, brata Joanny, która była zaręczona z Tywinem. Zagroziła że zrobi im krzywdę jeśli jej mąż nie zostanie wypuszczony. Tytos zignorował sugestię Tywina, by wysłać lorda Walderana w trzech kawałkach, po jednym za każdego porwanego Lannistera. Zamiast tego Tytos zwrócił Ellenie męża i darował dług Tarbeckom.

Przebieg Edytuj

Wybuch buntu Edytuj

Tywin nie zniechęcił i postanowił, że na własną rękę ukarze krnąbrnych wasali. Chcąc sprowokować oba rody wysłał kruki do Hali Tarbecków i Castemere z żądaniem przybycia do Casterly Rock i odpowiedzenia za swoje zbrodnie. Oba rody zignorowały wezwanie oraz wypowiedziały posłuszeństwo Rodowi Lannister, wszczynając tym samym rebelię.

Tywin, bez pozwolenia swojego ojca wyruszył ze Skały razem z trzema tysiącami zbrojnych oraz kuszników, a także z pół tysiącem rycerzy. Do marszu na Halę Tarbecków przyłączyły się oddziały rodu Marbarand i rodu Prester, a także pomniejsi lordowie.

Przeciw Tarbeckom Edytuj

Wojska Lannisterów zaskoczyły w polu armię lorda Walderana, który nie zdążył zwołać swoich chorążych i stanął do bitwy jedynie z rycerzami ze swojej siedziby. Armia Tywina szybko rozprawiła się z buntownikami w krwawej bitwie. Żołnierze po bitwie ruszyli na siedzibę Tarbecków, ci którzy byli na przedzie nieśli głowy lorda Tarbecka i jego synów nabite na pale.

Tarbeck Hall being sieging

Oblężenie Tarbeck Hall

Gdy przybyli pod Halę Tarbecków, lady Ellyn spodziewając się długiego oblężenia zamknęła przed nimi bramy i wysłała kruki do swoich braci w Castemere z prośbą o pomoc. Nie wzięła pod uwagę determinacji Tywina, niewielkiej liczby żołnierzy broniących siedziby i ich niskiego morale. Tywin nakazał wziąć zamek szturmem i w tym celu przygotował machiny oblężnicze. Gdy były już gotowe rozpoczęła się walka w czasie której zginęła lady Ellyn i jej syn Tion Tarbeck. Gdy Lannisterowie zdobyli wszystkie bramy, załoga postanowiła się poddać, ci którzy walczyli zaciekle zostali straceni, reszcie darowano życie. Na koniec Tywin rozkazał podpalić zamek.

Fall of Tarbeck Hall

Lord Roger Reyne przybywa pod zniszczony Tarbeck Hall

Walka z Czerwonym Lwem Edytuj

Pod zniszczone Tarbeck Hall przybył lord Roger Reyne na czele 2 000 żołnierzy, z czego jeden na dziesięciu był rycerzem, tyle Reynowie zdołali zmobilizować. Czerwony lew sądził iż uda mu się zaskoczyć Lannisterów dokonując szarży, ci jednak szybko zebrali się do kontrataku i odparli Reynów. Połowa ludzi z Castamere zginęła, a samego lorda Rogera podczas ucieczki dosięgnął bełt z kuszy. Po przybyciu półtora mili spadł z konia, jednak wierni mu ludzie odwieźli go do rodowego zamku.

Lannisterowie przybyli pod siedzibę Reyne’ów po trzech dniach. Zastęp Tywina powiększył się o zbrojnych Westerlingów, Banefortów, Plummów i Stackspeare’ów. Castamere było kopalnią, którą z czasem przerobiono na korytarze, galerie i sale mieszkalne. Duża część zamku kryła się pod ziemią. Na zewnątrz wejścia do kopalni bronił mur kurtynowy i dwie baszty. Dręczony gorączką i upływem krwi Czerwony Lew powierzył dowodzenie swojemu bratu. Ser Reynard Reyne zdecydował o wycofaniu się do wnętrza kopalni ze wszystkimi ludźmi, pozostawiając puste mury. Miał za mało ludzi, by stawić wrogowi czoło na powierzchni. Kiedy wszyscy schronili się w tunelach, Reyne wysłał do Tywina wiadomość z propozycją warunków kapitulacji. Syn Tytosa nie zaszczycił go odpowiedzią.

Tywin Lannister rozkazał zamknąć wejście do kopalni. Jego ludzie przy pomocy narzędzi górniczych pracowali w pocie czoła, by zasypać wielkie bramy tonami kamienia i ziemi. Przy Castamere znajdowało się jeziorko, do którego wpadał wartki strumień. Na rozkaz Tywina zbudowano tamę, która pozwoliła na skierowanie strumienia do wnętrza kopalni. Wejście zatkane kamieniami i ziemią przepuszczało wodę przez szczeliny, stopniowo zatapiając sztolnie i szyby kopalni. Ser Reynard zabrał ze sobą pod ziemię ponad trzysta kobiet, mężczyzn i dzieci. Nikt nie wyszedł na powierzchnię. Strażnicy dozorujący wejście donosili o słabych krzykach dobiegających nocą spod ziemi, ale następnego dnia wszystko ucichło. Rebelia została zmiażdżona.

Po buncie Edytuj

Pozycja rodu Lannister nie tylko w Krainach Zachodu, ale również w całym Westeros została wzmocniona. Tywin został mianowany królewskim namiestnikiem przez króla Aerysa II, który był pod wrażeniem jego bezwzględności. Po upadku Castamere żaden wasal Lannisterów nie odważył się zbuntować, a sam ród znów stał się poważany. Na cześć tych wydarzeń została zapisana ponura pieśń Deszcze Castamere.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.