FANDOM


Ród Durrandon z Końca Burzy – wygasły ród królów burzy pochodzący z krain burzy. Ich siedzibą był Koniec Burzy, starożytny zamek wniesiony przez Durrana Smutek Bogów, protoplastę rodu.

Historia Edytuj

Linia rodu Durrandon sięga czasów Ery Herosów, kiedy ich królestwo zostało założone przez Durrana, zwanego Smutkiem Bogów, legendarnego bohatera. Królowie burzy władali niegdyś dużą częścią wschodniego Westeros, od Przylądka Gniewu do Zatoki Krabów. Ich królestwo było oddzielone od Dorne i Reach przez Dornijskie Marchie. U szczytu swojej potęgi Durrandonowie podbili całe dorzecze, należące wcześniej do rodu Teague.

Jednak przez kilka stuleci poprzedzających podbój Aegona ich siła stale słabła. Królestwo Reach na zachodzie odzyskiwało niegdyś utracone ziemie, od południa zaś nadciągali Dornijczycy. Najbardziej dotkliwym ciosem okazało się jednak zdobycie całego dorzecza przez króla Żelaznych Wysp, Harwyna Twardorękiego. Ciągłą utratę terytoriów na jakiś czas udało się zatrzymać królowi Argilakowi Durrandonowi. Kiedy rozpoczął się Podbój Aegona, Argilac był już stary, a jego waleczność zmalała.

Podczas Podboju, Orys Baratheon, bękarci brat i jeden z najgroźniejszych generałów Aegona Targaryena, zabił w bitwie zwanej Ostatnią Burzą Argilaka Durrandona, ostatniego króla burzy, a później poślubił jego córkę, Argellę[2]. Orys przyjął herb i dewizę rodu swojej żony, tworząc tym samym ród Baratheon z Końca Burzy, mający w swoich żyłach krew Durrandonów[3].

Historyczni członkowie Edytuj


Przypisy Edytuj

  1. o.P. – od Podboju Aegona.
  2. Świat lodu i ognia”, Królestwo smoków: Podbój.
  3. Gra o tron”, Dodatek.
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.