FANDOM


Bitwa lodu i ognia (nazywana też Bitwą o Winterfell i Wielką Bitwą) – ostatnia bitwa Wielkiej Wojny między sojuszem Starków, Arrynów i Targaryenów, przeciwko armii umarłych prowadzonej przez Innych. Bitwa rozegrała się w Winterfell, siedzibie rodu Stark i stolicy Północy w roku 305 o. P.

Sojuszniczej armii udało się wygrać mimo ciężkich strat, dzięki temu, że Arya Stark zabiła Nocnego Króla przy użyciu sztyletu z valyriańskiej stali. Śmierć Nocnego Króla spowodowała, że wszyscy Biali Wędrowcy oraz ich armia upadli.

Ofiary (ułożone w kolejności zabicia) Edytuj

  • Lyanna Mormont – ostatnia głowa rodu Mormont; staranował ją (deformując prawą połowę twarzy) i rozgniótł jej klatkę piersiową oraz żebra Olbrzym, któremu przed śmiercią zdążyła wbić miecz w oko dzięki czemu go zabiła; Nocny Król zamienił ją w Upiora
  • Beric Dondarrion – w czasie walk o mury uratował życie Aryi i Ogarowi poprzez zablokowanie wrót własnym ciałem; spowodowało to zasztyletowanie go przez Nieumarłych
  • Theon Greyjoy – miał za zadanie strzec Brana znajdującego się w Bożym Gaju; gdy zauważył Nocnego Króla rzucił się na niego z włócznią, co skutkowało tym, że został przez niego natychmiastowo przebity; przed samobójczą szarżą usłyszał od Brana, że jest dobrym człowiekiem
  • Nocny Król – zabicie spadkobiercy rodu Greyjoyów odwróciło jego uwagę, dzięki temu Arya Stark mogła zakraść się za jego plecy, a następnie wbić mu nóż Petyra Baelisha w klatkę piersiową, czym doprowadziła do rozsypania się jego armii
  • Melisandre – przybyła do Winterfell na początku bitwy wiedząc, że tej nocy umrze; używając swojej mocy podpaliła broń Dothraków (czym wzmocniła ich szarżę) oraz ostrokół biegnący wokół twierdzy; gdy starcie się zakończyło, zdjęła swój magiczny naszyjnik z rubinem i umarła mając świadomość, iż proroctwo się wypełniło


Przypisy Edytuj

  1. o.P. – od Podboju Aegona.
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.